Ο πιστός

Ο πιστός ποτέ δεν ψάχνει για Αγίους,
γιατί βλέπει τον αγώνα των ανθρώπων.

Ο άπιστος πάντα ψάχνει για Αγίους,
γιατί δεν βλέπει τους ανθρώπους.

Ποδηλατόδρομοι

Παρατηρείστε το κενό δίπλα και πίσω από τη μηχανή. Το πορφυρό πεζοδρόμιο είναι ο ποδηλατόδρομος της Αγγελάκη. Κι ενώ μπορούσε να παρκάρει - παρατήσει οπουδήποτε το μηχανάκι του, φρόντισε να δείξει την ανατροφή του, την αλληλεγγύη του, την παιδεία του τέλος πάντων.

Λαμπράκειοι δημοσιογράφοι καθηγητές πανεπιστημίων και ανακρίβειες

Στη σημερινή έκδοση του βιβλίου "Το μήλον της έριδος" (και όχι μήλο της έριδος όπως το έχουν λανθασμένα στην έκδοση. Είτε "Το μήλον της Έριδος" έπρεπε να γράψουν, είτε "Το μήλο της Έριδας"), προλογίζει ο Νίκος Μπακουνάκης.
Στο οπισθόφυλλο του βιβλίου μας πληροφορεί:

Το μήλο της έριδος, που αναφέρεται στην περίοδο 1942 - 1946, δηλαδή περίοδο Κατοχής, Εθνικής Αντίστασης, προετοιμασίας Εμφυλίου Πολέμου και Εμφυλίου Πολέμου, κυκλοφόρησε στη Βρετανία* το 1948. Άργησε όμως να μεταφραστεί στα ελληνικά, μόλις το 1976 - μια καθυστέρηση που δεν είναι εκδοτική αλλά πρωτίστως πολιτική και ιδεολογική - ένδειξη ότι η δεκαετία του 1940 δεν ήταν μόνο, και εξακολουθεί σε μεγάλο βαθμό να είναι μια εποχή σύγχυσης, ακόμη και για τους ιστορικούς, αλλά και μια εποχή ταμπου.

Νίκος Μπακουνάκης.

Κι απορώ! Στηρίζει ένα βασικό του επιχείρημα σε μια ανακρίβεια. Θα όφειλε να γνωρίζει ότι "Το Μήλον της Έριδος" δημοσιεύθηκε σε πρωτοσέλιδες συνέχειες στην εφημερίδα Ελευθερία από της 20 Ιουνίου 1948, σχεδόν ταυτόχρονα με την έκδοσή του στην Μεγάλη Βρετανία , κι όχι Βρετανία. Η αλήθεια είναι ότι είχε προγραμματισθεί για τις 6 Ιουνίου αλλά υπήρξε μια καθυστέρηση ελαχίστων ημερών.

Εδώ βρίσκεται και η πρώτη συνέχεια της δημοσίευσης:

Το βιβλίο αυτό έχει κατασυκοφαντηθεί από την πλευρά της Αριστεράς, επειδή στην ουσία αποκαθηλώνει τον Βελουχιώτη για τη συμμετοχή του στην ανατίναξη της γέφυρας του Γοργοπόταμου. Όπως επίσης αποκαθηλώνει και κάποιες γενικές παραδοχές της Δεξιάς για τα χρόνια της κατοχής. (Δεν θα σας τις αναφέρω, να διαβάσετε το βιβλίο).

Όμως είναι ανεπίτρεπτο να γίνονται τέτοια λάθη από καθηγητές πανεπιστημίου. Όταν οι Έλληνες ήταν ενωμένοι ενάντια στο ΔΣΕ και στο ΚΚΕ (δείτε τις άλλες ειδήσεις της εφημερίδας στην οποία παραπέμπω), το βιβλίο αυτό δημοσιεύθηκε, με τρόπο λαϊκό κι έγινε κτήμα των μαζών, για να χρησιμοποιήσουμε και τη μαρξιστική διάλεκτο.

* Το Βρετανία κι αυτό αυθαίρετο, Μεγάλη Βρετανία είναι το σωστό.

Όταν ο πολιτισμός γινεται δημόσιος υπάλληλος

Η γνωστή και μη εξερεταία προστάτιδα των μεταναστών Αφροδίτη Αλ-Σάλεχ επιτέλους εξαργυρώνει τις υπηρεσίες της.

Προσέξτε βέβαια πως πηγαίνει αξιοκρατικά στο 18ο κλιμάκιο, ενώ θα έπρεπε να είχε πάει είτε στο 7ο, είτε στο 3ο.

Να δεις που κάποιοι τα έλεγαν, αλλά εμείς δεν τους πιστεύαμε...

Αλήθεια, πόσους μετακλητούς έχει ο Υ. ΠΡΟ. ΠΟ.;

Κι αυτό το κλιμάκιο ρε παιδί μου. Μια τόσο κακόηχη υπαλληλική λέξη που δεν ταιριάζει σε μια "αχτιβίστρια". Και πόσο πεζή και κοινή. Εδώ ο Καρυωτάκης γι' αυτό το κλιμάκιο αυτοκτόνησε...

Γι' αυτό κι εγώ λέω: κι εσύ και το κλιμάκιό σου...

Και αφιερώνω το γνωστό τραγούδι:
Τα ριάλια, ριάλια,
Τα μονόλιρα πεντόλιρα τσε πούντα,
ο πεζεβέγκης που τα 'χει στην πούγκα,
Ωω, Ωω...

Ποις θα μας προστατέψει από τους προστάτες

Με αφορμή ένα σχόλιο εδώ, έχω να δώσω την παρακάτω απάντηση.

Κι εσύ τι θα πρότεινες να κάνει ο κάθε Έλληνας πολίτης αν πιστεύει ότι είτε αδικείται από ένα δημοσίευμα, είτε ότι προσβάλλεται; Μερικοί αρπάζουν τις κουμπούρες και σκοτώνουν αβέρτα, άλλοι πάλι βγαίνουν στην τηλεόραση και στα ΜΜΕ και ουρλιάζουν και καθυβρίζουν. Υπάρχουν και μερικοί που πιστέυουν ότι αυτά πρέπει να διευθετηθούν στο δικαστήριο.

Βέβαια το πιο παράξενο είναι ότι κάποιοι που το παίζουν "προστάτες" θέλουν να αφαιρέσουν αυτό το έννομο δικαίωμα αυτοπροσταστασίας από συμπολίτες τους Και θέλουν να τους αφαιρέσουν, βασισμένοι κυρίως στα θρησκευτικά τους πιστέυω. Εγώ αυτό το λέω ρατσισμό. Τα δικαστηρια, αν δεν κάνω λάθος, υπάρχουν για να επιλύουν ειρηνικά τέτοιες διαφορές.

Το να ζητάς ή να ουρλιάζεις όπως ο παρολίγον υποψήφιος του ΣΥΡΙΖΑ Τριάντης αλλά κι άλλοι ΣΥΡΙΖΙκοί για την ενέργεια του Μητροπολίτη Πειραιά, φανερώνει άλλους τυρανικούς σκοπούς. Εκτός κι αν κάπου γράφει ο νόμος ότι για να κατατεθεί μήνυση για να βρει κάποιος το "δίκιο" του θα πρέπει να έχουν συμφωνήσει ο κ Καλοβυρνάς ή ο κ Τριάντης ή ο κ Σαραντάκος ή ο κ Σαβοιδάκης εκ των προτερών. Είναι λοιπόν έωλο το επιχείρημα ότι ένας Μητροπολίτης δεν πρέπει να καταθέτει μηνύσεις εαν πιστεύει ότι αδικείται ή συκοφαντείται.

Είναι κι αυτό μια άποψη βέβαια αλλά να μην περιμένεις ότι θα την πάρω στα σοβαρά. Ούτε βέβαια συνάδει σε ελευθερία. Εκτός κι αν όλος ο καυγάς έχει γίνει για να επηρρεασθεί δυσμενώς το δικαστήριο; Έτσι να δεις κάνουν σε κάποια χώρα ένα κόμμα λίγο προτού ανέβει στην εξουσία στις αρχές της δεκαετίας του 1930.

Πέρα από αυτό, αναφέρεσαι σε μια υπόθεση εντελώς μεροληπτικά, όπως κι οι υπόλοιποι γνωστοί. Η αντίθετη με εσένα πλευρά λοιπόν ισχυρίζεται ότι:

Η σφοδρή αντιδικία ανάμεσα στον μητροπολίτη Πειραιώς και τον υπεύθυνο του περιοδικού «10%» και της μη κυβερνητικής οργάνωσης «Σύνθεση Ενημέρωση Ευαισθητοποίηση για το HIV/AIDS», που έφθασε στις δικαστικές αίθουσες, ξέσπασε μετά την άγρια δολοφονία του ηθοποιού Νίκου Σεργιανόπουλου.
Σύμφωνα με τα όσα ανέφερε στην «Espresso», ο εκπρόσωπος Τύπου της Μητρόπολης Πειραιώς Δημήτρης Αλφιέρης, «στο εν λόγω περιοδικό ο εναγόμενος είχε δημοσιεύσει ένα συκοφαντικό άρθρο κατά του σεβασμιότατου μητροπολίτη Σεραφείμ, το οποίο συνοδευόταν από μια αισχρή φωτογραφία. Το συγκεκριμένο δημοσίευμα, εκτός του ότι προσέβαλε βάναυσα την τιμή και υπόληψη του κ. Σεραφείμ, τον ανάγκασε να στραφεί στη Δικαιοσύνη προκειμένου να προστατευθεί», τόνισε ο κ. Αλφιέρης.

Οπως μας επισήμανε ο ίδιος, «το ποσό που αξιώνει ως ηθική αποζημίωση ο μητροπολίτης θα το διαθέσει σε φιλανθρωπικά ιδρύματα και στον ΟΚΑΝΑ προκειμένου να βοηθήσει συνανθρώπους μας να ξεφύγουν από τα ναρκωτικά».

Γιατί εγώ αναρωτιόμουνα, έτσι όπως τα έγραψες, αν τον τσίμπησε μύγα τον Μητροπολίτη Πειραιά και ξαφνικά τα έβαλε με τον προστάτη των ανθρώπινων δικαιωμάτων.

Επίσης ο Μητροπολίτης έθιξε κάτι που κανένας "προστάτης - ακτιβιστής" δεν τόλμησε να θίξει μέχρι τώρα. Ότι ο Σεργιανόπουλος, για να ικανοποιήσει κάθε σεξουαλικό του πάθος, νευρωτικό ή άνευρο, και μάλιστα εξαγόραζε με το πιο χυδαίο κι αποτρόπαιο τις ψυχές και τις συνειδήσεις των δύστυχων αυτών ανθρώπων. Οι περιγραφές στο δικαστήριο της δράσης του κ Σεργιανόπουλου είναι εξευτελιστικές για το ανθρώπινο είδος γενικότερα. Εκτός κι αν θεωρείς για παράδειγμα το γεγονός ότι ο κ Σεργιανόπουλος τους έδειχνε πόσα λεφτά είχε, τους έβαζε στη σειρά στην πλατεία και μετρούσε ποιος την έχει πιο μεγάλη ώστε να μπορούσε να ικανοποιήσει τη "φυσιολογική" του σεξουαλική ανάγκη.

Γα εμένα προσωπικά μια τέτοια ενέργεια είναι καταδικαστέα ακόμη κι ανάμεσα σε ετερόφυλους, γιατί εδώ μιλάμε για την πιο κατάφωρη καταπάτηση των ανθρώπινων δικαιωμάτων του δράστη.

Σαφέστατα και θα πρέπει να υπάρξει καταδίκη για το δολοφονο του Σεργιανόπουλου, αλλά δεν είδα και πάρα πολλούς να κόπτονται και για τα δικαιώματα των ταλαίπωρων αυτών που στοιβάζονταν σαν τα ζώα για να πουλήσουν το κορμί τους σε κάτι ακτιβιστές λεφτάδες όπως ο κ Σεργιανόπουλος και οι "συν αυτώ". Εκτός κι αν εσύ όπως κι ο κ Καλυβορνάς θεωρούν τέτοιες συμπεριφορές γενικά αποδεκτές και νόμιμες που εκφράζουν τα υψηλότερα ιδανικά της ανθρωπότητας. Είναι κι αυτό μια άποψη.

Για τα περί εβραιοσιωνισμού, θα συμφωνήσω μαζί σου ότι είναι απαράδεκτα σχόλια, που δεν εκφράζουν αγάπη.

ΥΓ. Φαντάζομαι η φωτογραφία που είναι αναρτημένη στην "μετρημένη απάντηση" του κ Καλοβυρνά εκφράζει το καλιτεχνικό σου γούστο. Ή μάλλον, τώρα που την κοιτάω καλύτερα, θα πρόκειται για αυτοπροσωπογραφία του εκδότη;

Θ.Αγγελόπουλος: "Λάθος η αποχή των "ομιχλιστών" από το φεστιβάλ

Και μας τι μας νοιάζει, εκτός από το γεγονός ότι τρώτε για την πάρτη σας τα δικά μας φράγκα;

Η είδηση από εδώ.

Θεώρημα της Συνοχής

Ο πατέρας Σεραφείμ Ρόουζ στο δοκίμιο του για τον μηδενισμό αναφέρει:

Μπορεί να γίνει; Μια τάξη βασισμένη πάνω στο τίποτα; Φυσικά και δεν μπορεί. Είναι μια αντίφαση από μόνη της, μια αυτοκτονία. Αλλά η συνοχή δεν είναι ένα χαρακτηριστικό των σύγχρονων φιλοσόφων.

Στην αρχή με είχε παραξενέψει. Δεν γίνεται στην εποχή του ορθλογισμού και της επιστήμης, η σύγχρονη διανόηση να μην έχει συνοχή. Όμως από τότε που το διάβασα, άρχισα να παρατηρώ την ύπαρξη αυτού του φαινομένου. Η έκπληξη μου ήταν ακόμη μεγαλύτερη! Το φαινόμενο της μη συνοχής στη σκέψη είναι τόσο συνηθισμένο και τόσο συχνό που δεν γίνεται ποτέ σχεδόν κατανοητό. Εντάξει, μερικές φορές αισθανόμαστε ότι "κάτι δεν πάει καλά", ότι ίσως "κάτι δεν καταλάβαμε" όταν διαβάζουμε κάτι. Όμως το φταίξιμο δεν είναι δικό μας. Απλά ισχύει το παραπάνω θεώρημα. Ορίστε κι ένα παράδειγμα:

Charming people

Του ΚΩΣΤΑ Ε. ΜΠΕΗ

...
Θ' αναρωτηθεί ίσως ο εύθικτος αναγνώστης: «μήπως είναι καλύτεροι εκείνοι;» Σε κάποια έκταση, ασφαλώς όχι! Ομως, «εκείνοι» έχουν κάποια όρια αυτοσεβασμού και επιτηδευμένης ή γνήσιας αξιοπρέπειας. Δεν ασχημονούν ασύστολα και αναφανδόν. Αλλά το πρόβλημα δεν είναι η γνήσια ή επίπλαστη αρετή των άλλων. Το πρόβλημα είναι η αναξιοπιστία του ελληνικού κράτους, τόσο στο εσωτερικό όσο και στη διεθνή σκηνή.
...
Δεν λείπει και σ' εκείνους το είδος. Κάθε άλλο! Ομως, έχουν επίγνωση κάποιων ορίων. Και δεν τα ξεπερνούν. Εμείς συχνά είμαστε αδίσταχτοι και αδιάντροποι. Ασφαλώς, όχι όλοι. Ομως τόσοι πολλοί, ώστε να έχει το δικαίωμα η κυρία Μέρκελ να χλευάζει «charming people!», καθώς μας λείπει ο αυτοσεβασμός, τον οποίο όφειλαν να διατηρούν και να καλλιεργούν τα παιδιά και τα εγγόνια των θυμάτων του Διστόμου και των Καλαβρύτων, καθώς και των αδούλωτων ανταρτών του Βουνού, σε χρόνια πικρά, αλλά δοξασμένα.

Κι ενώ έχει πει όλα αυτά και δεν μπορείς παρά να συμφωνήσεις μαζί του και για το ήθος και για το σεβασμό και για τον αυτοσεβασμό, όταν ξαφνικά πετά:

Διάβασα ακόμη για κάποιους Φαναριώτες, στα χρόνια της Τουρκοκρατίας, ως θλιβερά υποκείμενα «υποκρισίας, κρυψίνοιας, καιροσκοπισμού, ίντριγκας, ψεύδους και ραδιουργίας», που «υπηρετούσαν τον Τούρκο αφέντη τους και ταυτόχρονα φρόντιζαν για τον δικό τους πλουτισμό, πατώντας κυριολεκτικά επί πτωμάτων», ενώ εξ άλλου «δεν δέχονταν να τους αποκαλούν Ελληνες», προδήλως κατά το ήθος του Γεννάδιου Σχολάριου, εκείνου του φανατικού καλόγερου, τον οποίο ο Πορθητής Μωάμεθ είχε ανεβάσει στον πατριαρχικό θρόνο της αλωμένης Πόλης, όταν δε κάποτε ρωτήθηκε αν είναι Ελληνας, είχε απαντήσει ότι «ομιλώ απλώς ελληνικά, ουδέποτε ισχυρίστηκα ότι είμαι Ελληνας και, αν με ρωτήσει κανείς, τι είμαι, απαντώ, είμαι χριστιανός»!

Και δεν αναρωτιέται ότι μπορεί να κάνουν λάθος οι συγγραφείς, κι οτι ίσως ο Γεννάδιος να μην ήταν φανατικός; Γιατί θα πρέπει το μυαλό να δουλέψει και πάλι με στερεότυπα; Δεν μας αφορά βέβαια το γεγονός ότι ο Γεννάδιος Σχολάριος διέσωσε τον ελληνισμό από τον αφανισμό, ούτε βέβαια μπορεί το μικρόνου μυαλουδάκι να σκεφτεί ότι ο Γεννάδιος απλά επιλέχθηκε από τον Μωάμεθ σαν ο πιο ανθενωτικός.

Και τι σχέση έχουν όλα αυτά με την Μέρκελ, το Δαβάκη και τον αυτοσεβασμό; Γιατί δίνει την εντύπωση ότι έγραψε το άρθρο για να την πέσει για μια φορά ακόμη στο "φανατικό καλόγερο" και την εκκλησία;

Κι απορώ τι θα έλεγε και για τον Ευγένιο Βούλγαρη όταν μάθει, γιατί είναι δεδομένο ότι είναι αγράμματος κι αδιάβαστος, ότι έγραψε αυτό:

Γραικοί από Γραικού τινός, ή Γραίκου, το παλαιόν ονομαζόμενοι, οι ύστερον Έλληνες από Έλληνος υιού του Δευκαλίωνος. Οι Λατίνοι άνωθεν, και τα έθνη άπαντα της Ευρώπης την σήμερον, δεν γνωρίζουσι το Γένος με άλλο όνομα. Ημείς δι’ όλης της παρούσης μεταφράσεως το αυτό όνομα μεταχειριζόμεθα, αποφεύγοντες το μεν Έλληνες διά την έμφασιν της ειδωλοθρησκείας, το δε Ρωμαίοι προς αντιδιαστολήν των Ρωμάνων.

Περί των διχονοιών των εν ταις Εκκλησίαις της Πολωνίας, 1768. Κ.Θ. Δημαράς, Νεοελληνικός Διαφωτισμός. Ερμής, 1989. 84.

Παρόλα αυτά, προσπάθησα να βρω την πηγή αυτής της ρήσης του Γεννάδιου, αλλά ως συνήθως δεν μπόρεσα να τη βρω. Γνωρίζει κανείς κάτι γι' αυτό;

Το μουσείο Ολοκαυτώματος του Βερολίνου.

Αν και είναι, κατά την άποψή μου, όχι αρκετό στην ανάδειξη του Εβραϊκού πολιτισμού της Ευρώπης, αφού φέρνει κι έχει μια πολυπολιτισμική κουλτούρα. Περίμενα να δω αναπαραστάσεις συναγωγών, κειμήλια των ανθρώπων που χάθηκαν στα κρεματόρια, κι άλλα ενδιαφέροντα, αλλά απογοητεύτηκα. Με άλλα λόγια θα προτιμούσα να ήταν πιο Εβραϊκό.

Πρόσκληση για τσάι

Να μην ακούω ανοησίες για προσαγωγές και καταπίεση από την νέα ΕΛΑΣ του προστάτη υπουργού.

Απλά κάλεσε τους φίλους του για τσάι στη ΓΑΔΑ!

Αμέσως να πείτε κακό λόγο. Φυσικά, για τους Έλληνες δημοσιογράφους, όλα καλά καμωμένα. Όχι ότι δεν ήταν, αλλά να ρε παιδί μου υπάρχει μια διαφορά στην αντιμετώπιση...

Δίκαιη και Δημοκρατική Δίκη

Η δημοκρατία δεν εκδικείται. Η δημοκρατία εξασφαλίζει σε όλους, ακόμη και σ' αυτούς που σκοτώνουν για να την καταστρέψουν, μια δίκαιη και δημοκρατική δίκη.

Κι ας μην ξεχάσουμε ότι κάθε κατηγορούμενος είναι ΑΘΩΩΣ μέχρι να αποδειχτεί το αντίθετο.

Κάποιοι ακόμη πιστεύουν στην αξιολόγηση των βιογραφικών

Η τέχνη του ανόητου είναι να νομίζει την πραγματικότητα όπως αυτός θέλει κι όχι όπως αυτή είναι. Και μετά να επιχειρηματολογεί πάνω σε αυτό...

Ή αντίστοιχα στα καθ’ ημάς: «Σε σχέση με το πώς έπρεπε να είναι το Δημόσιο, η αξιολόγηση των βιογραφικών είναι ένα τίποτε». Ή «Ε, σιγά! Πέρασε ήδη ένας μήνας και το ελληνικό κράτος ακόμη δεν δουλεύει...».

Βέβαια, το γεγονός ότι το βιογραφικό της κ Δραγώνα ήταν και ατελέστατο και παράνομο δεν λέει τίποτε σε έναν ανόητο. Έχει το δικαίωμα να παραβλέπει την πραγματικότητα. Και να κρίνει με δύο μέτρα και δύο σταθμά. Όταν έγραφε:

Μέχρι τώρα γνωρίζαμε ότι το «νόμιμο είναι και ηθικό». Τώρα διάφορες ομιλούσες κεφαλές της τηλεόρασης επιχειρούν να μας πείσουν ότι και το παράνομο είναι ηθικό, αρκεί να το κάνει ένας μεγάλος αριθμός ανθρώπων.

δεν φανταζόταν ότι ο αγαπημένος του πάνσοφος πρωθυπουργός, αυτός που δε χρωστά σε κανέναν, θα διόριζε κάποια που όχι μόνο ανήθικα έγινε καθηγήτρια αλλά και παράνομα. Αλλά γιατί τώρα να λεπτολογήσει για ένα ανύπαρκτο πρώτο πτυχίο; Γιατί να αναδείξει το γεγονός οτι για τους κομματικούς εκλεκτούς του ΠΑΣΟΚ δεν ισχύουν τα ίδια που ισχύουν και για τους υπολοίπους; Άλλωστε εδώ πλέον έχουμε μεταβεί σε μια νέα θεώρηση:

Ότι είναι αρεστό στην παρέα μας είναι και νόμιμο και κατά συνέπεια ηθικό.

Να μας ζήσει η ελληνική δημοσιογραφία.

Αν - αξίες

Από το σημερινό άρθρο του Γιάννη Πανούση, τον οποίο εγώ θεωρώ προσωπικά υπεύθυνο για τον νόμο - έκτρωμα του 1982.

Η υποβάθμιση προκύπτει από το ρόλο που παίζουν τα ΜΜΕ στην κατασκευή των άξιων και κυρίως των ανάξιων. Είναι προφανές ότι διά πράξεων (προσκλήσεων) ή παραλείψεων (αποσιωπήσεων) τα media προμηθεύουν (ίσως και κατευθύνουν) την κοινή γνώμη με στοιχεία για το ποιος άξιζε την επιτυχία και ποιος δεν την άξιζε (αφού ήταν άξιος της κακής του μοίρας, του αδύναμου βιογραφικού του ή των ιδεολογικών του αγκυλώσεων). Διανοούμενοι, ηθοποιοί, τραγουδιστές, επιστήμονες, πολιτικοί «αξιοποιούνται» διά της οθόνης και καθίστανται πρότυπα (προς μίμησιν). Οι υπόλοιποι -αν δεν είναι παραδείγματα προς αποφυγήν- σίγουρα δεν είναι (ισάξια;) χρήσιμοι (ή αρεστοί) στη συγκυρία. Μαϊμουδιά δεύτερη.

ΤΟ χειρότερο πάντως κακό είναι η διαβάθμιση, ο υπολογισμός της αξίας Παράδειγμα, η επανεξέταση της βάσης τού δέκα (10) για την εισαγωγή στα ΑΕΙ. Η επαναφορά του παλαιού συστήματος βολεύει τους πάντες. Οι καφετέριες και τα διαμερίσματα στην επαρχία θα γεμίσουν, οι δάσκαλοι δεν θ' απολογούνται για τους αγράμματους μαθητές (αφού θα εισέρχονται με 4 ή 5 στα πανεπιστήμια), οι γονείς θα δικαιολογούν τα έξοδα φροντιστηρίου και οι πρυτάνεις θα ζητάνε και άλλα κονδύλια για να ανταποκριθούν (ισάξια;) στις εκπαιδευτικές (;) ανάγκες. Μαϊμουδιά τρίτη.

ΑΝΑΒΑΘΜΙΣΗ (μισθωτών και αδιόριστων) - Υποβάθμιση (τηλεθεατών και όχι μόνο) - Διαβάθμιση (βαθμολόγηση για τα μάτια του κόσμου): Ποιος είναι Γραμματέας και ποιος Φαρισαίος σ' αυτή τη διπρόσωπη διαδικασία νομίζω ότι το βλέπουν πλέον και οι (πολιτικά) τυφλοί.

ΥΓ: Ποία η σχέση «άριστου-αρεστού-αριστερού» κατά την κυβερνητική εκδοχή; Κατά τ' άλλα: το Πολυτεχνείο ζει.

Δεν μπορώ παρά να συμφωνήσω και να υπενθυμίσω και να βροντοφωνάξω:

Δεν υπάρχουν αριστεροί και δεξιοί στην Ελλάδα μετά την μεταπολίτευση. Υπάρχουν οι βολεμένοι κι οι αβόλευτοι.

Αν και αυτά τα φαινόμενα τα έχει διαγνώσει πολύ καιρό πριν ο Σολζενίτσυν.